Tess ging tijdens de eerste lockdown online spelen met haar toenmalige dominant. Ze had helemaal niet verwacht dat ze het zo leuk zou vinden.

Het Elastiek

snap Auw! Een stekende pijn in mijn bovenbeen. Ik knijp mijn ogen dicht en probeer de pijn weg te ademen. “Nog een keer!” hoor ik je streng zeggen. Ik open mijn ogen en kijk je pruilend aan. Ik zie het al aan je blik, nog voor je je woorden herhaalt. Onverbiddelijk.

Ik doe wat je zegt en trek het dikke elastiek wat om mijn bovenbeen zit omhoog. “Hoger!” Met mijn ogen dicht gehoorzaam ik en trek harder aan het elastiek. Tot je zegt dat ik los moet laten. Weer die felle, stekende pijn in mijn been.
Ik hou mijn handen voor mijn gezicht en probeer mijn gekreun in te houden. Want je had me net al duidelijk gemaakt dat je geen geluid wilde horen.

Andere realiteit

Wanneer de pijn een beetje gezakt is, kijk ik je weer aan. Via mijn telefoonscherm. Want dit is onze realiteit nu. Jij staat op een standaard op het lampje op mijn nachtkastje. Ik kijk naar je via een scherm. Drie weken hebben we elkaar al niet in het echt gezien. Niet gevoeld. En ik mis je zo. Natuurlijk spreken we elkaar aan de telefoon. Natuurlijk ben je altijd mijn Meester. Maar ik mis het zo om dat ook echt te voelen, te ervaren.

Is het niet awkward?

“Zullen we een keer online spelen, met beeldbellen?” vroeg ik je een tijdje terug. Ik probeerde me de laatste keer te herinneren dat ik dat gedaan had, online spelen. Ik denk dat de laatste keer dat ik dat gedaan heb jaren geleden is. Ik kon me er niet meer zoveel van herinneren. Het leek me best awkward. Ik vroeg me af of ik me wel onderdanig zou voelen, zo door de telefoon.

Zou ik mezelf pijn kunnen doen? En zou het dan wel fijn zijn, als ik het zelf deed? Waar moest ik mijn telefoon neerzetten? Zou je echt alles willen zien, of zou mijn gezicht genoeg zijn? Ik vroeg me van alles af en was er eigenlijk vooral onzeker over. Maar toen je ja zei, en we een datum hadden afgesproken, keek ik er vooral heel erg naar uit. Eindelijk weer spelen!

Voorpret en zenuwen

Je gaf me opdracht om allerlei spulletjes klaar te leggen. Een zweepje, tepelklemmen, een blinddoek, nog een mep-ding, de cilice die je door mijn brievenbus had gegooid, de postelastieken die een vriendin had opgestuurd. En een gag, want je wilde me zien kwijlen. Oh, en een dildo, omdat ik dat zo graag wilde. De voorbereiding gaf me al veel voorpret. En een beetje zenuwen.

Jij bent er niet, maar ook weer wel.

Daar stond je dan, op mijn nachtkastje. Ik in bed, met alle spulletjes binnen handbereik. Of nou ja, dat dacht ik, want ineens was er nog maar één tepelklem. En dat terwijl jij als eerste wilde dat ik tepelklemmen op zou doen. Natuurlijk was dat ding ineens nergens te vinden. Dus dan maar één klem en zelf in mijn andere tepel knijpen.

Op jouw commando. Jouw duidelijke instructies klinken door mijn slaapkamer. Je bent hier niet, maar toch ook heel erg wel. Ik knijp zelf in mijn tepel, maar het voelt alsof jij het bent. Jij beslist alles. Hoe hard, wanneer ik los moet laten, en gelijk weer moet knijpen, wanneer het genoeg is.

In control

Zelfs online ben je helemaal in control. Jij zegt, ik voer uit. Ik had nooit gedacht ooit een telefoongesprek met gag in te hebben. Je zag me kwijlen. Je zag me klaarkomen op jouw commando. Je zag me pijn lijden wanneer jij dat wou. Je zag me weer jouw sub zijn.

0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
0
We vinden het leuk om wat van je horen. Laat een reactie achter!x
()
x

Pin It on Pinterest

Share This