Bestaat subspace wel?

Voordat ik de eerste keer in subspace belandde, was ik er niet helemaal zeker van of het wel bestond. Het leek me een vreemde staat van zijn, die ik eerlijk gezegd ook niet helemaal begreep. Want waarom zou ik ‘out’ gaan van een BDSM-spel? In die tijd hing ik veel rond in een chatbox die vooral gericht was op spanking en discipline.
Het echte BDSM-spel leek mij veel te heftig en de meeste mensen die ik sprak, dachten daar net zo over.
Maar soms sprak iemand over een spankingsessie die zo heftig was dat die ervan in subspace raakte.

Het hield mij bezig

De verpleegkundige in mij labelde het als een dissociatieve toestand. Ik stelde me voor dat een situatie te heftig was en je als een soort van automatische trauma verwerking je geest zich loskoppelde van je lijf. Eerlijk gezegd was ik er een beetje bang van, en ik twijfelde nog steeds of het niet de eenhoorn van de BDSM was.
Je moest na een tijdje wel zeggen dat je het had meegemaakt want anders telde je niet mee, zo iets.
Het hield me in elk geval wel bezig. Ik heb er in die tijd ook wel wat over gelezen maar het leek me dat ik het in elk geval nooit ging meemaken, als het al bestond.
Tegen de tijd dat ik serieus overwoog om me met mijn Lief in het BDSM-spel te storten was ik die hele subspace eigenlijk al vergeten.

Toch maakte ik het mee

De eerste keer dat ik in subspace raakte staat me nog ontzettend goed bij. Het spel was al een tijdje bezig en ik merkte dat ik steeds meer gefocust raakte op mijn eigen lijf, het spel en op mijn Dominante. Alles hierbuiten raakte steeds meer op de achtergrond; de omgeving, het ongemak, de schaamte, zelfs de pijn werd minder. Mijn lijf ging meer gloeien, ik voelde me meer comfortabel en gelukkiger, meer tevreden.
Ook merkte ik dat ik trager reageerde, minder goed uit mijn woorden kwam. Ik wilde wel netjes “Ja Mevrouw” zeggen maar ik hoorde ook wel dat het onduidelijk klonk.

En opeens viel het over me heen als een warme dikke deken. Ik gleed er als het ware in. Ik voelde me alleen nog maar blij, gelukkig en trots. Het enige wat ik nog wilde was dicht tegen mijn Lief aankruipen want ik voelde me geborgen en fijn.
Op dit moment sloeg diezelfde Lief mij nog steeds met enige kracht met een zweep terwijl ze me niet al te zacht neukte met een dildo.

Ze had wel heel snel door dat ik er niet meer bij was, stopte met alles waar ze mee bezig was en wat ze nog van plan was, heeft me in een deken gerold en is bij me komen liggen. Ik voelde me zo blij, zo trots, ik heb gehuild en gelachen, ik kon niet meer recht kijken en ik voelde me onoverwinnelijk toen ik weer bij kwam (en wilde nog meer spel en spelen!).

Soms wel, soms niet

Soms raak ik in subspace van spelen en soms niet. Soms voel ik het aankomen maar niet altijd. Soms komt het te vroeg naar mijn zin en probeer ik het tegen te houden (met wisselend resultaat). Subspace komt bij mij als mijn grenzen zijn oprekt en zijn verlegd.
Het komt als ik hard heb moeten werken, mentaal en fysiek.
Ik raak sneller in subspace als ik me op mijn gemak voel maar ook in spannende spelonderdelen kan ik wegglijden.

Laatst heb ik gemerkt dat touw subspace snel bij mij triggert, misschien door het strakke en geborgen gevoel. Ik dacht altijd dat ik het alleen zou kunnen als ik met mijn Lief alleen ben en we echt op onszelf gefocust zijn.
Maar het ontstond laatst ook toen we met iemand samen waren (en de situatie niet eens heel spannend was).

Ik voel mij gerustgesteld en fijn

Als ik in subspace ben is het lastig contact met mij krijgen en soms ben ik druk met iets wat totaal onzinnig lijkt maar voor mij op dat moment heel erg nodig is, zoals mijn hand anders neerleggen. Ik vind het niet fijn als iemand aan me duwt of trekt en ik lig waar ik lig.
Soms lukt het om comfortabel op de bank te kruipen maar meestal crash ik gewoon op de vloer voor die bank, hoor alles wat er gezegd wordt maar ik kan niet reageren omdat het niet binnen komt, het bereikt mij niet.

Maar ik voel wel de sfeer van wat er gezegd wordt. Lieve woordjes, ik krijg ze niet letterlijk mee maar ik voel me gerustgesteld en fijn. Als iemand ‘brand, help, we moeten hier weg’ zou roepen weet ik wel dat er iets aan de hand is, maar ik kan niet onthouden dat er brand is. De paniek krijg ik waarschijnlijk wel mee.

Ik geloof niet meer dat het een dissociatieve toestand is van je lijf waarmee je trauma’s afweert.
Wel geloof ik dat subspace absoluut fysiek te verklaren kan zijn. Het moet iets zijn met een overdosis aan endorfine, serotonine en andere gelukshormomen.

Voor mij is het ook wel een pauzemoment. Ik heb even genoeg gehad en mijn lijf neemt even een time out. Soms duurt het tien minuten maar ik schijn ook wel eens drie kwartier of een uur weg te zijn geweest. Zelf heb ik dat tijdsbesef niet maar ik weet wel één ding bijna zeker.

Eenhoorns bestaan.

0 0 stem
Artikelbeoordeling
0
We vinden het leuk om wat van je horen. Laat een reactie achter!x
()
x

Pin It on Pinterest

Share This